>_ Missionaire Visie

Vertellen. Voorleven. En niet in de weg lopen.

Ik ben christelijk opgegroeid.

Niet met één spectaculair bekeringsmoment of een scherpe knip tussen ervoor en erna. Het geloof is me met de paplepel ingegoten, maar onderweg ook echt van mijzelf geworden. Een bewuste keuze.

Ik maak daarbij graag onderscheid tussen geloof en religie.

Geloof gaat voor mij over de vraag: hoe zit het nou?

Religie gaat veel meer over: hoe beleven en organiseren wij dat?

Dat onderscheid geeft ruimte. Mensen kunnen hetzelfde geloof verschillend beleven. Sterker nog, juist wanneer we onze eigen religieuze vorm tot de enige juiste verheffen, gaat het volgens mij nogal eens mis.

En dat raakt direct aan missie.

Niet overtuigen?

Volgens de christelijke opdracht mogen we vertellen en voorleven wat we geloven.

Maar overtuigen?

Dat is gelukkig niet mijn afdeling.

Dat is aan de Heilige Geest.

Ik vind dat een behoorlijk bevrijdende gedachte. Het betekent niet dat geloof iets is wat je alleen voor jezelf houdt. Naar buiten treden hoort er voor mij nadrukkelijk bij.

Maar het verandert wel de vraag.

Niet alleen:

Wat moeten wij vertellen?

Maar vooral:

Hoe doen we dat eigenlijk?

Wij weten het niet automatisch beter.

Ik heb moeite met een vorm van zending waarin wij vanuit het Westen denken dat wij precies weten wat mensen ergens anders nodig hebben.

Niet alleen omdat daar een ongemakkelijke koloniale geschiedenis achter zit, maar ook omdat het praktisch vaak helemaal niet logisch is.

Lokale christenen kennen hun taal, cultuur, omgeving en gemeenschap. Zij weten veel beter welke vragen er spelen en waar behoefte aan is.

Waarom zouden wij dan automatisch bepalen wat er moet gebeuren?

Ik geloof veel meer in samenwerken als broers en zussen.

Niet aanbodgedreven sturen wat wij graag willen brengen, maar vraaggericht ondersteunen wat lokaal nodig is.

Daarbij hoort overigens niet dat je alles klakkeloos loslaat. Geld, mensen en middelen vragen om goed rentmeesterschap. Vertrouwen is belangrijk, maar duidelijke verantwoordelijkheden, afspraken en verantwoording net zo goed.

Een praktische balans tussen vertrouwen en controle.

Opa had dat eigenlijk al door.

Dat gedachtegoed komt niet helemaal uit de lucht vallen.

Mijn opa begon in 1962 met het werk dat uiteindelijk WereldWijde Zending werd. In plaats van vooral mensen vanuit Nederland uit te zenden, lag daar al sterk het idee om lokale mensen te ondersteunen.

Die gedachte spreekt mij nog altijd aan.

Niet: wij komen het jullie vertellen.

Maar:

Wat gebeurt er bij jullie, wat is daar nodig en hoe kunnen wij daaraan bijdragen?

En die beweging werkt wat mij betreft twee kanten op. Wij kunnen middelen, kennis en ondersteuning delen. Andersom krijgen wij verhalen, geloofservaringen, inzichten en inspiratie terug.

Dat is geen eenrichtingsverkeer.

Dat is kerk zijn over grenzen heen.

Meer over het missionaire werk waar mijn familie al generaties bij betrokken is, staat op WereldWijde Zending.

Misschien doe ik dit overal.

Hoe langer ik hierover nadenk, hoe meer ik dezelfde overtuiging ook op andere plekken in mijn leven terugzie.

Ik kan best denken dat ik ergens verstand van heb.

Maar mijn kennis is niet automatisch de beste oplossing voor iemand anders.

Dat geldt in Nigeria.

Maar eerlijk gezegd net zo goed bij een klant.

Luisteren. Begrijpen waar de ander staat. Kennis beschikbaar maken. Helpen om lokaal verantwoordelijkheid te nemen. En zorgen dat wat je toevoegt de ander sterker maakt in plaats van afhankelijker.

Misschien is dat voor mij wel de essentie van dienen.

Niet laten zien hoeveel jij weet.

Maar zorgen dat wat jij weet op de beste plek terechtkomt.